بیا گُلِ ریحون دارم، دیگه نوروز تو راهه...*

بهارفصل مورد علاقهام است و جز این هم انتظار نمیرود. من فرزند بهارم و او ولی نعمتم، و مثل کسی که میزبان ولی نعمتش است، هرسال موقع رسیدنش در پوست خودم نمیگنجم. البته منهای دو هفتهی اول که دوستش ندارم و خستهام میکند. دید و بازدیدها، سوالات مضحک، مهمانی دادنها و مهمانی رفتنها، مسافرت های اجب

برچسب: نویسنده: زهرا صمیمی تاريخ: شنبه 28 اسفند 1395 ساعت: 21:53

از خاطرات زندانی 1 در سلول 2

صدای کوبیده شدن آهن پنجره آن هم این موقع صبح، یادم آورد که آقایی که برای تمیز کردن پنجره ها آمده حالا اینجاست. لعنت. قرار بود قبل از آمدنش بیدار شوم و کارهایم را بکنم. چیزی بخورم و بعد لپ تاپ و اینهایم را جمع کنم و همراه بقیه ی خرت و پرتها، بروم و درسلول 2 بساط کنم(بابا من و امیر را زندانی 1 و زندان

برچسب: نویسنده: زهرا صمیمی تاريخ: جمعه 27 اسفند 1395 ساعت: 5:11

فقط برو...

سال 95 حتی در آخرین نفسهایش هم دست از مسخره بازی بر نمیدارد و همینطور دارد به بردن آدمها ادامه می دهد، مثل کسی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد و همه چیز را به آتش میکشد، به پیر و جوان هم رحم نمی کند... رفتن تکتک عزیزان هنرمند و دیگر نداشتنشان دردناک بود، اما بردن این آخریها به جد نامردی بود. نامردی بود نامرد لامروت...

برچسب: نویسنده: زهرا صمیمی تاريخ: جمعه 27 اسفند 1395 ساعت: 5:11

مستاجر

شده اند دوتا. قبلا که برق نقره ای را لای موهایم میدیدم، سعی میکردم لابلای موهای دیگر پنهانش کنم، اما حالا شدهاند دوتا. یکی را میتوان خفه کرد، توی دهانش زد و حتی سربه نیستش کرد؛ اما وقتی که بیشتر میشوند، صدایشان هم بلندتر میشود و سربه نیست کردنشان سختتر. دومی را از دیروز که چتری گذاشتم کشف کرد

برچسب: نویسنده: زهرا صمیمی تاريخ: جمعه 27 اسفند 1395 ساعت: 5:11

مزاحم تلفنی پست مدرن

در این زمانه ای که دیگر مهمترین کارها را هم به وسیله ی پیام به آدم ابلاغ می کنند، یک نفر هر دو روز یکبار به من زنگ می زند و بی آنکه چیزی بگوید، سخنرانی های مختلفی از شهید چمران، امام خمینی، دکتر شریعتی، امیرعباس هویدا، و افراد دیگرتاریخ سیاست پخش میکند. اوایل سریع تماس را قطع می کردم، اما بعدتر کن

برچسب: نویسنده: زهرا صمیمی تاريخ: يکشنبه 22 اسفند 1395 ساعت: 12:43

چسناله طور شاید موقت

داشتم در مطالب قدیمی دنبال چیزی می گشتم که چشمم به این پست افتاد. فکر می کنم باید در جواب خود سه سال پیشم بگویم: بزن بغل باباااا سال 95 داره میآد! -_- برخلاف عنوان، هیچ تمایلی به غر و چسناله ندارم. یعنی موقع شروع پست داشتم، اما بعد فکر کردم که چندسال دیگر چشمم به غرهای الانم می افتد و خجالت می کشم.

برچسب: نویسنده: زهرا صمیمی تاريخ: يکشنبه 22 اسفند 1395 ساعت: 12:43

در رویا، من چیزی شبیه قطرهی بارانم

باران می آمد و من نمی دانستم، و وقتی که زمین خیس حیاط جلوی چشمم ظاهر شد و اولین قطره ی آب از بالا روی دماغم افتاد، یادم آمد که دستکش هایم را جا گذاشتم. و کی حوصله داشت که راهش به کنار، آن کیف درهم را بگردد به دنبال کلید. چترم را باز کردم و به این فکر کردم که چه کار کنم که چتر روی سرم بایستد و دستم هم یخ نزند. میله ی چتر را روی شانه ام گذاشتم و بند دسته اش را به دکمه ی پالتو م گیر دادم، و فکر کردم که اگر تقریبا روی خط مستقیم حرکت کنم و باد هم نوزد، اصلا مجبور به نگه داشتن دستهی چتر نیستم. و با یکسری معادلات تخیلی اینچنینی، دستهایم را در جیب پالتو فروکردم و به راهم ادامه دادم. جلوی خانهای که در سفیدش شیشهی رفلکس داشت ایستادم تا مطمئن شوم زاویهی چتر طوری است که آب باران روی کوله ام نمیریزد، و ویلای مسخره ای یادم آمد که ترم سوم کاردانی طراحی کرده بودم، و شیروانی اش طوری بود که مثلا آب باران را به یک نقطه هدایت میکرد و در استخر میریخت و فکر میکردم که چقدددددر ایده ی خفنی است و همه کفشان میبرد. چقدر آن روزها به نظرم دور و احمقانه میآید. چند روز پیش داشتم فکر میکردم که اگر ماشین